Ametzagaiña bizirik nahi badugu, denon konpromisoa behar da

Hay una desconexión preocupante entre el valor de los espacios públicos como Ametzagaiña y el comportamiento de algunos ciudadanos. Lo que se plantea tiene varias dimensiones:

  1. Incivismo individual: Cuando algunas personas no respetan lo común —rompen, ensucian, deterioran— se genera un deterioro que va más allá del daño físico: debilita el sentido de comunidad y de pertenencia.
  2. Responsabilidad institucional: Aunque la conducta individual es clave, también es cierto que el mantenimiento adecuado, la vigilancia periódica y la promoción del civismo son funciones del ayuntamiento. No basta con crear un parque; hay que acompañarlo de una política activa de cuidado y educación.
  3. Cultura del cuidado: Un espacio como Ametzagaiña necesita que la ciudadanía lo sienta propio. Esa apropiación simbólica se cultiva con educación, participación vecinal, y con ejemplos positivos, no solo con sanciones.
  4. Culpar en lugar de colaborar: A veces se cae en la facilidad de señalar al ayuntamiento sin reconocer que, como ciudadanos, también tenemos deberes. Pero también es cierto que cuando los vecinos ven dejadez institucional, su implicación tiende a disminuir: es una espiral.

En resumen, lo que “falla” es una combinación de factores: falta de civismo por parte de unos, falta de seguimiento o inversión por parte del ayuntamiento, y quizá una carencia de cultura comunitaria fuerte. Pero también hay margen para reconstruir esa relación entre ciudadanía e instituciones en torno al cuidado del bien común.

Ametzagaiña: guztiona den espazioa zaindu beharra dago

Kezkagarria da Ametzagaiña bezalako gune publikoek duten balioaren eta zenbait herritarren jokabideen arteko etena. Parke natural hau, bere ibilbide eta edertasunarekin, harrotasunerako eta guztion gozamenerako lekua izan beharko litzateke. Hala ere, hainbat ikuspegitatik hausnartzera eramaten gaituen errealitate bat dugu aurrean.

Banan-banako ardura. Zenbait jendek ez ditu errespetatzen guztionak diren espazioak: zikindu, hondatu, apurtu egiten dituzte. Jokabide hauek ez dute ingurua bakarrik kaltetzen, baizik eta komunitate-sentsazioa eta partaidetza ere ahultzen dute. Guztiona dena gutxietsi egiten da, errespetua galtzen denean.

Erakundeen ardura. Banan-banako jarrerak garrantzitsuak badira ere, ezin dugu udalak duen eginkizuna alde batera utzi. Parke bat inauguratu baino gehiago egin behar da: mantendu, zaindu, zaindaritzan egon eta erabilera arduratsua sustatu. Ustiaketa falta edo abandonuaren itxura emateak uzta galduarazten du.

Zaintzaren kultura. Ametzagaiña bezalako espazio bat bizirik eta txukun mantentzeko, herritarrek euren sentitu behar dute. Jabetza sinboliko hori ez da berez sortzen: hezkuntzaren, auzotarren parte-hartzearen eta jarrera positiboen bidez lantzen da. Zigorra ez da nahikoa; jarrera eraikitzaileak ere saritu eta ikusgarri egin behar dira.

Errua leporatu, lankidetzarik gabe. Askotan, egoera txarraren aurrean, udala salatzen da zuzenean. Baina geure buruari galdetu behar diogu: zer egiten dugu herritarrok? Egia da, ordea, instituzioen utzikeria sumatzen denean, herritarren inplikazioa ere gutxitzen dela. Zirkulu bikoitza da, hautsi beharrekoa.

Azken batean, ez da faktore bakarra huts egiten duena. Jarrera desegokiak daude, erakundeen jarraipen falta, eta balio komunetan oinarritutako kultura komunitarioa ahul dago agian. Baina oraindik garaiz gaude. Herritarren eta erakundeen arteko harremana berreraiki daiteke, eta guztiona denarekiko harrotasuna eta errespetua berreskura daitezke.

Deja un comentario