
Durante años, Otxoki Irratia (107,7 FM) fue mucho más que una emisora de radio. Se convirtió en la voz de Intxaurrondo y de buena parte de Donostialdea, ofreciendo un espacio para quienes rara vez encontraban un micrófono donde expresar sus inquietudes.
La emisora nació con una clara vocación social: dar visibilidad a los problemas del día a día, acercar la realidad de las personas mayores, hablar de salud, de la discapacidad física y psíquica y, en definitiva, convertirse en un altavoz para quienes habitualmente permanecían en un segundo plano.
Sus responsables, Itxaso Intxausti, Maite Espinosa y Luis Revilla, explicaban durante una entrevista en el programa Boulevard de Radio Euskadi que la emisora se sentía especialmente orgullosa de dejar al margen los debates sobre política y religión
Sin embargo, Otxoki Irratia apenas incorporó el euskera a su programación, una circunstancia que, según defendieron algunos de sus impulsores, dificultó su consolidación institucional en una época en la que otras emisoras con programación en euskera sí contaban con un mayor respaldo. A ello se sumaron las dificultades económicas derivadas del mantenimiento del repetidor, cuyo coste rondaba los 3.000 euros anuales.
La situación llegó a ser crítica y la emisora lanzó un llamamiento público para intentar garantizar su continuidad. A pesar de los esfuerzos realizados, el proyecto no pudo sobrevivir y en 2012 Otxoki Irratia cesó definitivamente sus emisiones.
Su desaparición dejó un vacío difícil de llenar. Intxaurrondo perdió una radio de proximidad, hecha por y para los vecinos, comprometida con la realidad social del barrio y con la participación ciudadana.
Hoy, más de una década después, Otxoki Irratia forma parte de la memoria colectiva de Intxaurrondo. Es una de esas historias que marcaron la vida del barrio y que merecen ser recordadas para comprender el valor que tienen los medios de comunicación locales y comunitarios. Porque recordar Otxoki Irratia es recordar una época en la que la radio era, sobre todo, un servicio a la comunidad.
Urte askotan, Otxoki Irratia (107,7 FM) irrati-emisora hutsa baino askoz gehiago izan zan. Intxaurrondoko eta Donostialdeko zati handi baten ahotsa bihurtu zan, eta mikrofono bat eskaini eutsen euren kezka eta arazoak adierazteko aukerarik gitxien eukienei.
Irratia helburu sozial argi bategaz sortu zan: eguneroko arazoei ikusgarritasuna emotea, adinekoen errealidadea hurbiltzea, osasunaz, ezintasun fisiko eta psikikoez berba egitea eta, azken baten, normalean bigarren mailan geratzen diranentzako bozgorailu izatea.
Itxaso Intxausti, Maite Espinosa eta Luis Revilla arduradunek Radio Euskadiko Boulevard irratsaioan eskainitako alkarrizketa baten azaldu ebenez, irratiak harrotasunez defendatzen zituan oinarri bi: auzoko jai herrikoiak zuzenean emotea eta eztabaida politiko eta erlijiosoetatik kanpo mantentzea.
Halan be, Otxoki Irratiak apenas txertatu eban euskerea bere programazinoan. Egoera horrek, sustatzaile batzuen esanetan, erakunde-mailako sendotzea zaildu eban; izan be, garai berean euskerazko programazinoa euken beste irrati batzuek babes handiagoa jasoten eben. Horri gehitu behar jakoz errepikagailua mantentzeko gastu ekonomikoak, urtean 3.000 euro ingurukoak.
Egoerea benetan larria bihurtu zan, eta irratiak dei publikoa egin eban bere jarraipena bermatzeko. Egindako ahalegin guztiak gorabehera, proiektuak ezin izan eban aurrera egin, eta 2012an Otxoki Irratiak behin betiko isildu zituan bere uhinak.
Bere desagerpenak hutsune handia itxi eban. Intxaurrondok hurbileko irrati bat galdu eban, auzotarrek egina eta auzotarrentzat sortua, auzoko errealidade sozialagaz eta herritarren parte-hartzeagaz guztiz konprometitua.
Gaur, hamarkada bat baino gehiago igaro ostean, Otxoki Irratia Intxaurrondoko memoria kolektiboaren parte da. Auzoaren historia markau eben pasarte horreetako bat da, eta gogoratzea merezi dau, tokiko eta komunitateko komunikabideen balioa ulertzeko. Izan be, Otxoki Irratia gogoratzea, batez be, irratia komunitatearen zerbitzura egoan garai bat gogoratzea da.