Parkeko banku zahar batean,
haizeak orri baten modura dantzan,
zuri-beltz geratu da iraganaren jostailua,
panpina bat, begiak galduta hodeietan.
Behin ume baten barrea zinen,
esku txiki batzuen sekretua,
besarkadetan bero,
tximeleta baten modura zaindua.
Orain, bakardadea zure mantazko ohe,
hostoak zure ilean pausatzen dira,
eta inork ez daki nork utzi zintuen,
ezta zergatik joan zen barrea.
Zuk ez duzu negar egiten,
baina ilunabarrean,
iruditzen zait, isilpeko malko bat
erortzen dela zure betazaletik behera.
Eta parkean dabilen haurrik ez da gelditzen,
ez da gehiago jostailua,
baina bertan zaude oraindik,
maitasun zaharren oroigarri, ixilik eta leun.
